ruud kok // x-ite

We fietsen in het donker over het gras. Ik krijg het koud en heb pijn in mijn achterste. We gaan van val naar val. Ik blijf bij de fiets, Diop kruipt de bosjes in.
Ik kijk omhoog, naar de hemel. Het is nooit helemaal donker, de wolken zijn oranjegekleurd van de straatlichten, die zelfs in de kleine straten branden, waar je de hele nacht nooit iemand ziet. Laag hangen slierten rook en uitlaatgassen die de lichten van het verkeer in zich opnemen en verspreiden terwijl ze verder drijven. Je kunt nooit meer dan een paar sterren zien, de allerhelderste en als ik alleen de nachten van de stad hier kende, zou ik niet vermoeden dat er zoveel meer sterren zijn, dat de hemel vol zit met glinsterende ogen van voorvaderen die op ons neerzien.
‘Hebbes! Kijk eens aan,’ zegt Diop, ‘een heel mooi exemplaar, al zeg ik het zelf.’
Hij houdt een konijn bij zijn oren vast. Het dier kijkt ongelukkig, spartelt, maar kan niet wegkomen. Diop doet het in een jute zak. Hij geeft mij de zak, die beweegt alsof hij betoverd is.
‘Hou jij het konijn vast, dan gaan we naar huis.’
Het is lastig de spartelende zak in bedwang te houden, vooral het eerste stuk, wanneer we over gras fietsen. Wanneer we eenmaal op de weg zijn gaat het beter, ook omdat het konijn rustiger wordt. De zak is aan de onderkant nat geworden.

Naar het begin – Doe mee – Lees verder >>